Een kliklijn. Gemeente-apps om melding te maken. Sociale druk vanuit de Tweede Kamer. Gaan we echt de kant op dat je je buren ”verlinkt” omdat zij zich niet aan de opgelegde regels omtrent COVID-19 houden? Jawel, kijk maar even mee.

Vooral in deze tijd, waar feestjes taboe zijn en waar men door angst de moraalridder uithangt door elkaar op alle regeltjes te wijzen… Onlangs nog, in een supermarkt: “Wil je alsjeblieft even afstand houden?!!” Zei de jongedame met een Gestapo toon. Ik keek haar en dacht; Meisje… waar is het mis gegaan met je?

Maar ik bleef kalm en zei; “Oh sorry! Ik zag je niet staan! Stom van me… want iemand zoals jij zou ik toch niet over het hoofd moeten zien…” Ze begon verlegen te lachen en voor ik het wist stond ik met mijn telefoon in mijn hand haar nummer op te slaan. Later die avond lag ze bij me in bed mijn tentstok recht te zetten en na de climax vroeg ik lachend: “Chloe… hoezo maakt afstand nu ineens niets meer uit?” Haar antwoord was dat ze die dag al 5 keer is aangesproken en uit frustratie begon zij er zelf ook maar mee.

Dit gedrag lijkt elkaar aan te steken, maar het gaat verder!
Afgelopen weekend hadden we een feestje, je kent ze wel… Zwembad, drankje, vrouwen, half naakt… mannen met witte neuzen, het gebruikelijke Tweede Kamer feestje! Muziek stond lekker aan (niet te hard… want stel je voor!). Binnen één uur stond de politie voor de deur, een van de buurtbewoners heeft een melding gemaakt nadat ze de volgende Tweet hadden gezien:

Ken je het liedje nog? “If there’s something strange, in the neighborhood… Who you gonna call? MISDAAD ANONIEM!

Dus ja… duizenden euro’s aan boetes verder, en aantal mensen op het feestje probeerde de politie er nog van te overtuigen dat hun naam Ferdje Grapjeshaus was en dat het een BLM bijeenkomst was, zonder succes… Nederland is 15 criminelen rijker! Want, allen kregen een strafblad na dit incidentje.

Het voordeel is wel, dat je met een strafblad nog steeds Minister van Justitie en Veiligheid kan zijn, dus veel zorgen hoeven we ons tegenwoordig niet te maken! Echter, blijft het natuurlijk een vervelend voorval.

Nu loop ik buiten, mijn straatje in en bedenk me elke dag: “Wie was die NSB’er… Wie?! Wie?!!!!!” Maar ik zal er nooit achter komen.

Een week later, was er een feestje bij de buren; Tja… wat doe je dan…?